สมัยหนึ่งฉันกับเธอหัวเราะเฮฮา...
วัยเยาว์ผ่านมาแล้วก็...ผ่านไป
จะทุกข์หรือจะสุขตรงไหน...นึกเมื่อไรยังจำมั่น
แม้จะเหลือเพียงภาพฝันตั้งแต่เรา 3 คน ยังเยาว์

เหงาใช่ไหม?...คนไกลที่รัก
ท้อหรือไม่...คนไกลที่รัก
สุขแค่ไหนไม่ต้องบอกก็ได้แค่รู้สึกได้ด้วยกลิ่นไอก็รู้ดี

อย่าเดินกลับหลังหันเพราะฉันยืนอยู่เบี้องหลัง
เธอ 2 คนเดินนำไปนั่นแหละมันดีแล้ว...จริง ๆ นะ

อย่าท้อ...อย่ากังวล...อย่าสับสนในใจ
แม้ทุกข์แม้เจ็บแค่ไหนจนสุดท้ายต้องหายใจให้เป็น
ความเหงาที่แลเห็นมันฆ่าคนไม่เป็น...แล้วเราจะหยุดตัวเองทำไม?

เหงาใช่ไหม?คนไกลที่รัก...เธอเป็นเหมือนเลือดเนื้อของฉันที่ขาดไป
รู้หรอกว่าเหงา...แค่หลับตาลงเบา ๆ สูดลมหายใจฉันก็รู้
กลิ่นอารมณ์ของเธอสองคนลอยมา...อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้สึก
แต่เพราะรู้สึกนี่ไง...จึงพูดออกไปไม่ได้เพราะรู้ว่าเธอคงไม่ยอม

เธอมันคนดื้อด้าน...เวลาคนห้ามเธอก็หน้างอ
แต่ตอนฉันบอกอย่าท้อ...เธอกลับยืนรอแล้วยิ้มมาให้

พวกเธอสองคนเป็นแสงความฝันกลบฝังวัยเยาว์ลึกไว้...
ขอเพียงเก็บมันลงหัวใจ...ใส่กุญแจเก็บไว้ก็พอ

เพราะความเหงา...คือกลิ่นอุ่นของอดีตแห่งเรา

หากว่าเธอเหงา...อย่าร้อง...มันก็แค่กลิ่นอุ่นจากใจของเรา
.

.

.

Date:6/3/50
แด่คนไกล

" อย่าร้องไห้! เพราะว่าความเหงาคือกลิ่นอุ่นอดีตอบอุ่นของพวกเรา3คน...จำไว้!!"

จาก...เพื่อนข้างหลังของพวกแก