ตามหัวเอนทรี่ทุกอย่าง  คือ 'ไปละ...'

เมื่อวานวันเกิดคุณชินถ้าจำไม่ผิด (คงไม่ผิดหรอกน่ัะ...ของแบบนี้)
9/7 นี่แหละน่า เดือน7ด้วย ลัคกี้นัมเบอร์ของเรานี่นะ

เรื่องของเรื่องก็คือ ตอนนี้ความเสียดมเสียดายหายไปจากจิตสำนึกชนิดหาตัวไม่เจอ
มีคนแซวว่าถ้าทักเรื่องอะไรก็ตามที่เป้นเรื่องเกี่ยวกับการ Connect กับผู้คน มันจะเริ่มมีอาการ 'ไปละ...'
จากที่เคยมีโรคเสียดายกระจายทั่วเซลสมอง มันไม่ใช่แล้ว
อะไร ๆ มันก็โรค 'ไปละ..'

เจ้าแพทเพื่อนเก่าที่คุยกันบ่อย ๆ ช่วงอาทิตย์นี้ (ด้วยเหตุด่วนเหตุร้ายของตัวเราเองที่ยังหาทางแก้ไขไม่ได้ อาจถึงขั้นอดตายก็ได้) มันตั้งชื่อว่าเป็นโรค Anti-Human (ตั้งซะฟังดูหรูหรา....*ล้มโต๊ะ)

สิ่งที่ทำให้เกิดผลเช่นนี้มาจาก...หลาย ๆ เรื่อง
เช่นเรื่องโอละพ่อ พาให้เหนื่อยอกเหนื่อยใจ
หรือการเอาบล็อคเราเป็นที่เสพข่าวสารทั้ง ๆ ที่ฉันไม่ได้อยากให้คุณมายุ่งกับชีวิตฉันเลยค่ะ
และประเภท...ชีวิตใครเป็นยังไงฉันไม่สน ไม่เหลียวแล ไม่แคร์อะไร รู้แต่...ชั้นจะเป็นจะตาย  รู้อยู่แค่ตรงนั้น

ตอนนี้ปัญหาชีวิตเยอะมาก  เยอะมากจนอยากไปสะเดาะเคราะห์ ตอนนี้เพื่อนสนิทชวนอยู่...เดี๋ยวคงได้ไป

อนาคตอนางอจะเป็นไงชั้นยังไม่รู้ แต่มีคนรอบตัวพยายามสปอยเป็นต่อยหอยว่าชั้นอย่างนี้ ว่าชั้นยังงั้น...พอเถอะค่ะ  ไม่อยากจะฟังแล้ว คือเหมือนเป็นถาดอึ คุณอยากอึเมื่อไหร่คุณวิ่งมา  อึจบสะบัดก้น คือเห็นคุณค่ากันต่อเมื่ออยากได้ความช่วยเหลือ ไม่รู้ว่าคุณเห็นฉันเป็นอะไรกันเหรอคะ?

ไม่เรียกร้องให้ทำอะไรให้  ไม่อยากเป็นคนสำคัญค่ะ
"แต่อย่าเพื่มภาระให้ชีวิตเรา ในตอนที่เรารับภาระต่อไปไม่ไหวแล้ว"

อย่าโทษว่าทำไมไม่บอก เพราะคนที่รู้เค้าก็รู้จนถึงไหน ๆ ...คนไม่รู้ก็คิดเอาเองว่าทำไมไม่รู้่ เป็นเพราะเราไม่บอก หรือเพราะคุณไม่เคยใส่อกใส่ใจคนรอบ ๆ ข้างเขามั่งเลย คุณสนแค่เรื่องปลายเท้าตัวเองเท่านั้นก็แค่นั้น

เรามีความคิดว่า "มีปัญหาถ้าทนได้ไม่ต้องพูดหรอก คนเขาใส่ใจเขาก็รู้เอง เพราะสำหรับคนที่เขาไม่ใส่ใจพูดไปแล้วไม่รู้คนฟังสนใจแค่ไหน หรือไม่พูดไปหาว่าเรียกร้องความสนใจอีก"

ดังนั้นทำให้บางคนเคยได้ยินปัญหาจากปากเรา
หรือไม่ก็เคย...แต่เดี๋ยวนีุ้ไปคิดเอาแล้วกันว่าหลัง ๆ นี่เคยได้ฟังอะไรแบบนั้นอีกไหม?

ถ้าหลัง ๆ ไม่เคย คุณคิดเอาเอง

เราไม่ได้บอกว่าคนไม่รู้คือคนที่ผิด แต่...ผิดตรงที่ไม่รู้แต่  ว่าก็หาปัญหามาให้ไม่หยุดไม่หย่อน เล็กเท่าแมวข่วน รอยกระดาษบาดนิ้ว ไปยันปัญหาอีโต้สับคอขาด

เดือดร้อนจริง ๆ ไม่ว่า...บางเรื่องมันไม่น่าเกิด ไม่น่ามีปัญหามันก็มี เหมือนอยากจะให้มันมี ให้มันเกิด

บางคนก็ถมเท่าไหร่ไม่เต็ม ช่วยเท่านี้เรียกร้องจะเอาเ่อานั้น จะเอาเท่าโน้น ต่อไปอีกไม่สิ้นสุดสันดอน พอไม่ช่วยก็ด่าทอรุนแรงเสียหาย นินทาปากแทบสึกไปถึงคอหอย (ต่อหน้าทำไมไมู่พูดคะ?) กลับผิดเป็นถูกหน้าตาเฉยก็มี ราวกับโลกนี้มันไม่มีคำว่า 'จิตสำนึกในกมลสันดาน'

บางคนก็คบหากันชนิดที่รู้ทั้งรู้ว่าคนเราไม่โง่ขนาดนั้นก็ยังทำ...ทำทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันทำให้รู้ว่า "รักษาผลประโยชน์" ไม่มีคำว่าสหายที่แท้จริงอีกต่อไป

พูด ๆ ไปแล้ว...จะเห็นว่ามีแต่ความเสื่อมในชีวิตชนิดอยากจะเป็นบ้าไป

เรามันคนตรง ๆ ....ไม่ชอบพูดอ้อมค้อม ไม่ชอบเฟค ไม่ชอบปั้นหน้า  ไม่ชอบสร้างภาพ ไม่ชอบยุ่งกับคนที่เค้าไม่ชอบเรา เราไม่อยากและไม่ชอบมีเรื่องกับใครถ้าไม่ข้ามเส้นกันจริง ๆ  ใครไม่ชอบเรารึเราไม่ชอบใครเราดีลีททิ้งออกไปจากสมองหมดไม่มานั่งตามราวีให้เสียเวลาทำมาหากินหรอก ขอให้เข้าใจกันนิดนึง

แต่เราอยากสงบมั่ง อยากมีเรื่องดี ๆ มั่ง

ไม่ใช่อะไร ๆ ก็แบบนี้จนต้องถามตัวเองว่า...ความดีของการพบปะผู้คนมันอยู่ที่ไหน???
ตอนนี้ตอบว่าแทบ จะ ไม่มี มัน เลย สัก นิด!!

5%ของเพื่อนตลอดชีวิตที่มีมาเท่านั้นคือคนที่ดีกับเราจริง ๆ
เราคิดได้แค่นี้สำหรับตอนนี้
เพราที่เหลือเราไม่รู้สึกว่าเป็นเพื่อนอีกต่อไปแล้ว...เหมือนแร้งเหมือนเหยี่ยวมากกว่า

บางคนก็ชอบล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น แล้วมาแก้ไขด้วยคำขอโทษ3บรรทัดจบ
เราไม่ถือคนเวลาทำผิดเพราะไม่เจตนา เราถือ...ถ้าทำเพราะมีเจตนาไตร่ตรองแล้วลงมือทำ!

ดังนั้นคนที่คิดอกมาได้ว่าจะพูด จะอำ จะโกหก ปลิ้นปล้อน แล้วมาขอโทษ...ให้ตายเราก็ไม่สามารถทำให้ตัวเองร้สึกไว้วางใจได้อีกแล้ว  ผิดกับคนที่เขาทำผิดเพราะไม่ได้ตั้งใจ คนเราไม่ได้ตั้งใจแต่อะไร ๆ มันก็เกิดได้ ไอ้เรื่องนั้นเราเข้าใจดี เราแทบไม่โกรธเลยสักนิด

สิ่งที่เราถือที่สุดคือ "ทำผิดอย่างไตร่ตรอง"

แต่ดูเหมือนพูดไปก็ไม่มีคนเข้าใจ ยังคิดแค่ว่าทำแล้วขอโทษเราไม่เห็นด่า แสดงว่าเราคงไม่โกรธ  หายโกรธง่าย จะทำอะไรไม่ต้องแคร์หรอก.........ขอโทษค่ะ ไม่รู้จะโกรธออกมาให้ทราบทำไม เพราะโกรธไปคุณก็ไม่ได้ร้สึกตัวว่าทำผิดยักกะเบี้ยหอยเดียว แล้วชั้นจะไปโวยวายให้เสียสติเล่นทำไมคะ????

บางเวลาอย่างตอนนี้...รู้สึกอยากเอาอะไร ๆ แย่ ๆ ลงส้วมไปเลย

คำว่า 'ไปละ...' ดังอยู่ในสมองบ่อยมาก ๆ

ไม่ได้ต้องการหนีคนเพราะทำผิด...แต่หนีคนทำผิดที่ไม่คิดจะมีสามัญสำนึกต่างหาก
หนีผีบล็อคที่เข้ามาดู มาหาข่าวเอาไปเมาท์แตก แต่ไม่เคยเสนอตัวเพราะขี้ขลาดตาขาวด้วยต่างหาก

(ขออภัยคนที่เข้ามาแบบประสงค์ดีแต่มิได้คอมเมนต์ ดิฉันมิได้ว่าคุณไปด้วย ดังนั้นกรุณาอย่าโกรธเคืองกันเลย)

นี่คงเป็นการอับบล็อคที่แรงที่สุดในชีวิตตั้งแต่เรามีบล็อคมาเป็นตัวเป็นตน
แต่ถ้าจะด่า สังเกตสังกากันสักนิดว่ายังไม่ได้พูดจาหยาบคาย

ใครที่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับความทุกข์ของดิฉันก็ขอให้สบายใจ ดิัฉันไม่ได้ว่าท่านแน่นอน แต่ความอดทนของดิฉันถึงวันจบสิ้นเท่านั้นเอง ทั้ง ๆ ที่แล้วมาไม่เคยหมดความอดทนได้เท่านี้มาก่อนในชีวิต

ดิฉันก็คนธรรมดาคนหนึ่ง...นิสัยจริง ๆ เป็นคนดุดันและโผงผางด้วยซ้ำ
แต่บางครั้งด้วยความรู้สึกเกรงอกเกรงใจคนทั้งหลายรอบตัว จึงทำให้ดิฉันไม่เึคยได้แสดงด้านนั้นออกมาเลย

แต่ขอให้เข้าใจนะคะ สำหรับคนที่หวังดีกับฉัน ไม่เคยหวังร้ายด้วยเลย แต่ทว่าต้องมีอันผ่านมาพบเอนทรี่นี้ ก็ขออย่าได้โกรธเคืองกันเลย เนื่องจากขอให้รับรู้ด้วยความบริุสุทธิ์ใจเถอะค่ะ ว่าดิฉันไม่ได้บ่นว่าท่านเลยแม้แต่น้อย

ใครทำใครรู้ใครก็รับไป...

สุดท้ายนี้ขอบอกว่า 'ไปละ...' วันเกิดคุณชินเรารู้สึกเหมือนได้พาวเวอร์ อยากเปลี่ยนแปลงอะไร ๆ บ้าง อยากขจัดเรื่องที่ควรขัดออกไปซะบ้าง เราคิดว่าการที่เรากลัวด้านที่ดุของตัวเองทำให้เราปิดกั้นมันมากเกินไป จนเราดูอ่อนปวกเปียกเกินไป

ดังนั้น...พรุ่งนี้จะไม่เหมือนวันนี้  จะไม่เหมือนเมื่อวาน

เราคิดว่าเราพลาดไป ที่อดทนจนความอดทนเหล่านั้นมันทำร้ายตัวเอง...ทำดีเท่าไหร่ไม่เคยถมคนหลาย ๆ คนได้เต็ม ไม่เคยพอ จนท้ายสุดเราเองต่างหากที่เดือดร้อนอย่างถึงขีดสุดชนิดว่าจะตายอดตายอยากเพราะทำดีเพื่อคนรอบข้างที่ก็ไม่เคยคิดอะไรดี ๆ ด้วยเลย

ขอคารวะและบอกลา คนหลาย ๆ คนที่ข้าพเจ้า 'เคย' ผูกพัน
แต่...ตอนนี้เรียนรู้แล้วว่า 'เป็นคนดี..แล้วมันไม่มีที่อยู่'
ขอบคุณที่ช่วยทำให้ได้เรียนรู้ ว่าไอ้คำข้างบนนั้นไม่ใช่คำโก้ ๆ ที่พูดกันเล่น ๆ ...มันเป็นเรื่องจริง

แต่เราไม่เคยคิดจะเลิกเป็นคนดีหรอกนะ แต่แค่จะดีกับคนที่เค้าคู่ควรและมีคุณค่าพอ
คำสัญิงสัญญาใดใด...เมื่อหลายเดือนก่อนเราก็ต้องเรียนรู้ว่าจะรักษาก็แต่กับคนที่คู่ควรกับคุณค่าของการรักษาสัญญานั้น ๆ

ดังนั้นเราจึงจะไม่มาอับบล็อคที่นี่อีกแล้ว และจะไม่บอกบล็อคใหม่ให้ทราบด้วย
คนที่เข้ามาอ่านแต่ไม่เมนต์และ 'มาอ่านเพราะไม่ประสงค์ดี'
กรุณาอย่าตามหาบล็อคใหม่ค่ะ ขอชีวิตสงบสุขคืนมาเสียที ก่อนที่ดิฉันจะเอาความดุปกป้องตัวเองจนได้
ทำเป็นเฉย ๆ ไปซะ แล้วคุณจะได้ไม่ต้องมานั่งอ่านบล็อคที่คุณไม่คิดจะแสดงตัวอีกต่อไปมันจะดีกว่า

ขอความกรุณา...'คนไม่ประสงค์ดี' และพวก 'หวังดีแต่ประสงค์ร้าย' โปรดอย่าตามมา
เพราะถ้าคุณข้ามเส้นนี้ไปยังตรงโน้น...มันจะไม่เหมือนที่แล้ว ๆ มา...ขอพูดไว้เสียตั้งแต่ตรงนี้เลย
ใจดีจนเหนื่อยแล้ว...ต่อไปใครทำอะไรก็จะได้แบบนั้นแหละค่ะ

ใครประสงค์ดี...รักกันจริง  เดี๋ยวก็หาที่ใหม่กันจนเจอเองละค่ะ
ขอขอบคุณคนที่หวังดี รักกันจริง ทั้งที่แสดงตัวและไม่เคยแสดงตัวมา ณ. ตรงนี้ด้วย
หากโชคดีเราคงได้พบกันในบล็อคใหม่นะคะ ถึงเวลานั้นก็คงยินดีมาก ๆ ถ้าจะแสดงตัวกันสักหน่อย
ถ้าคุณเป็นคนดี เราไม่กัดหรอกค่ะ เราพูดจริง ๆ นะคะ (หัวเราะ)

"ไปละ..."